Twentedagen

Twentedagen 2019

 

In haar openingswoord van deze speciale Twentedagen legt Annemarie terecht de nadruk op het feit dat de afdeling 100 jaar bestaat en dat deze 25e editie van de Twentedagen dus om meer dan een reden een bijzondere genoemd mag worden.

Dus ook een bijzondere opening die door Eric Borrias wordt verzorgd en hij neemt ons mee in het leven van een man die een hekel heeft aan bewegen. Het stond niet boven aan zijn prioriteitenlijstje. Hij zat alleen maar voor de kachel en zijn vrouw accepteert alles tot op een dag zij ontdekt dat alle kasten leeg zijn. Ze schopt hem de deur uit de barre winter van 1963 in. Hij is slechts gekleed in de witte wollen onderbroek die zijn moeder voor hem had gebreid en die hij al 17 jaren onafgebroken draagt. Hij slaagt erin om een haas te vangen door boven op het dier te gaan zitten en hem daardoor te pletten. Dan wil hij ook nog 3 eenden uit de lucht schieten en omdat meneer pastoor de enige in het dorp is die een geweer heeft, vraagt hij of hij dat lenen mag. Hij krijgt het geweer mee op voorwaarde dat hij belooft om ’s zondags in de kerk te komen en schiet inderdaad 3 eenden uit de lucht die terecht komen op het bevroren meer. Hij haalt ze op, loopt met zijn buit naar de kant maar het ijs breekt en hij zakt het water in, slaagt er echter in om aan de kant te komen en brengt zijn buit naar huis. Hij geeft zijn vrouw de buit en neemt zijn plaats achter de kachel weer in. Daar laat hij het leven en moet ’s zondags naar de kerk maar wel in de kist……….

Dorethy neemt de microfoon over voor de huishoudelijke mededelingen waarvan de belangrijkste is dat de Twentedagen 2020 plaats zullen vinden in Borne met medewerking van de sectie van het C.T.Stork College.

Na deze start gaan de groepen op weg naar de eerste workshops en ik loop vanuit de Agora terug naar de kantine van de UT waar de Anders-Actieven hun plek hebben gevonden. De koffie met gebak staat voor hen klaar en al heel gauw komen de gesprekken op gang. Er zit hier een bewonderenswaardige hoeveelheid historie van de Twentedagen en van de afdeling Twente aan de tafel en door de gesprekken wekken de collega’s bij elkaar steeds meer herinneringen op die diep verborgen liggen in de krochten van het geheugen. Hoe meer verhalen er tot leven komen des te enthousiaster worden de collega’s.

Ondertussen wordt er door de horecagroep al hard gewerkt aan het voorbereiden van de lunch en ik stap de buitenlucht in waar ik terecht kom bij de workshop Flagfootball. Het deert de deelnemers niet dat de zon verstek laat gaan want zij zijn enthousiast bezig onder leiding van Martin Kuitert met vormen waarin de bal gespeeld en gevangen moet worden onder druk van een passieve verdediger. Allerlei luide aanmoedigingen klinken over het terrein en als de bal een keer gemist wordt, geeft dat natuurlijk aanleiding tot hilariteit want spelen is plezier hebben.

Moedig trotseer ik de ( lichte ) regen en ga op weg naar de workshop Atletiek waar men ook al luidruchtig en vrolijk bezig is met estafettevormen. Ik hoef slechts op het geluid af te gaan om de atletiekbaan te vinden…… Na het lopen is het werpen aan de beurt en verplaatst de groep zich van de sintelbaan naar het middenterrein waar het werpen begint met fietsbanden die in een cirkel geworpen moeten worden.

Mijn volgende station is het touwtje springen waar Eric Herber weer in volle glorie aanwezig is. Hij weet steeds weer te verbazen door het gemak waarmee hij een veelheid aan sprongen laat zien, van simpel tot zeer gecompliceerd, dat velen van ons de moed in de schoenen laat zakken voordat er zelfs maar begonnen is. De grote groep eenzijdig getrainde voetballers krijgt er van Eric van langs want eenzijdigheid in training is een groot probleem, niet alleen bij voetballers maar ook bij veel andere sporters. Touwtje springen ontwikkelt de schoudergordel tweezijdig en tegelijkertijd wordt ook het ritmegevoel gestimuleerd. Eric laat voorbeelden zien van springen met 2-tallen  en dan is het woord aan de deelnemers. Allerlei verschillende vormen worden in praktijk gebracht en natuurlijk gaat er eerst het nodige fout maar de doorzetter overwint en ook hier is de succesbeleving de stimulans om de acties door te zetten. Langzaam worden de vormen complexer en als dan ook nog de uitvoering lukt, is de succesbeleving in de hele hal duidelijk hoorbaar. Om het nog iets moeilijker te maken krijgen de 2-tallen nu niet een maar twee touwen in hun handen en met twee ronddraaiende touwen gaat er weer een volgend blik met vormen open…….

Na de koffiepauze vervolg ik mijn rondgang langs de workshops en kom terecht bij Tchoukbal. Na een korte uitleg, die door de Vlaamse tongval alleen al een feest is om naar te luisteren, wordt er direct intensief gespeeld tijdens diverse voorbereidende vormen die moeten leiden naar het eindspel. Onderweg worden er af en toe spelregels toegevoegd en wordt er ook steeds fanatieker gespeeld. Soms is er tijd voor een korte pauze met uitleg en dan is op slag de sporthal weer omgetoverd tot een Vlaamse enclave in Twente en gaat figuurlijk de zon weer schijnen in een hal waar alleen maar kunstlicht te ontwaren valt.

Mijn zoektocht in de gangen van de sportaccommodatie van de UT brengt mij in zaal 1 bij de workshop Spelletjes die altijd werken. Geef gymnastiekers een bal en bied ze de kans om elkaar de loef af te steken en succes is gegarandeerd……  De euforie die ontstaat als  je bij de andere ploeg de pilon van de mat af gooit, kan alleen maar ervaren worden door de spelende mens. Een mooier vak dan het onze is niet te vinden! De aanmoedigingen vliegen door de lucht en het kleine beetje leedvermaak als bij de andere ploeg een pilon omgaat werkt louterend. Het is erg verleidelijk om te blijven genieten van de sfeer die hier heerst maar de volgende workshop lonkt…..

Bij de workshop Goalkeeper gaan de deelnemers op kleine crossfietsjes en skateboards over een parcours waarbij de ruimte die de sporthal biedt allerlei mogelijkheden tot experimenteren toestaat. Hierbij liggen succes en mislukking dicht bij elkaar maar als vakgenoten onder elkaar is elkaar helpen vanzelfsprekend.

Terug in de kantine zie ik dat de Anders-Actieven nog steeds zeer geanimeerd in gesprek zijn ( hier zit een onuitputtelijke bron van verhalen ) en ondertussen genieten van een goed verzorgde lunch. Nog even en dan komen alle deelnemers  binnen en dan is het gedaan met de rust. Geniet nog even van deze windstilte voor de tsunami van geluid met geweld bezit gaat nemen van deze ruimte.

 Zelfs in deze ruime accommodatie vindt niet iedereen een zitplaats maar de sfeer heeft er niet onder te lijden. De lunch is van hoge kwaliteit en te horen aan de geanimeerde gesprekken heeft niemand spijt van zijn/haar inschrijving. Je bent ook een bofkont als je de wachtlijst hebt kunnen ontlopen en direct geplaatst bent voor de door jou gekozen workshops. En naast al deze positieve aspecten is er natuurlijk ook nog de niet te onderschatten reüniefunctie van de Twentedagen die spreekwoordelijk is………

Maar ook de lunch kent een eindtijd en de deelnemers worden weer op weg gestuurd naar de laatste workshop van deze dag om daarna getuige te kunnen zijn van de voorstelling over de 100-jarige man die uit het raam klom. Dit verhaal zal door Eric Borrias verteld worden in de Agora en na zijn openingsverhaal over de man die een hekel had aan bewegen zal hier de symboliek een nog grotere plaats innemen maar daarover straks meer.

Na de lunch heb ik voor mezelf nog een rondje langs alle 6 workshops gepland en de tijd zal leren of hier sprake is van schromelijke zelfoverschatting. De tijd is een meedogenloze scherprechter waar ik mezelf aan overlever en van start ga bij de Vlaming onder ons : Tchoukbal. Een voorbereidend spel m.b.v. fietsbanden als doel verleidt de collega’s al direct om vol overgave aan de gang te gaan. Mocht er ooit sprake zijn van een “after-lunch-dip” dan is er hier absoluut niets van te merken!

De Spelletjes die altijd werken roepen mij naar binnen en ook hier is van een dip niets te merken. De bal is niet gemaakt om na de lunch op te roepen tot rust en contemplatie maar roept juist allerlei activiteiten op. Zo gauw je met de bal de tegenstander kunt verrassen, groei je 20 cm van trots en moet de tegenstander zich de teleurstelling laten welgevallen. En gymnastiekers zijn niets te beroerd om nog wat extra zout in de wond te wrijven…….  Dit tot groot genoegen van de collega’s die langs de kant staan te popelen om de vrij gekomen plek in te nemen.

Bij het Touwtje springen laat Eric eerst even zien dat er door de deelnemers nog wel wat te leren valt om daarna uit te dagen en te stimuleren om aan de gang te gaan met allerlei vormen : alleen, in 2-tallen of 3-tallen. Uiteindelijk wil niemand zich door een touwtje laten ringeloren en dus wordt er hard geëxperimenteerd en enthousiast gereageerd als er weer een truc onder de knie is gekregen. Ondertussen laat Eric weer zo nonchalant mogelijk een nieuwe truc zien en zet daarmee iedereen opnieuw aan het werk : luister niet naar je lichaam maar naar het touw! Met het voorbeeld van Eric in het achterhoofd probeert iedereen ( soms krampachtig ) om zich deze techniek eigen te maken maar dan blijkt “luisteren naar het touw” makkelijker gezegd dan gedaan……  Daarbij loopt Eric rond, moedigt iedereen aan en geeft per individu de noodzakelijke tips met als resultaat dat diverse deelnemers trots hun vorderingen kunnen tonen.

Bij Goalkeeper wordt er al weer met fietsjes en skateboards getoverd over en tussen hindernissen door en als je je ogen even dicht doet dan zie je Matthieu van der Poel op zijn crossfiets over de hindernissen springen tijdens het WK Cross….

Bij de Flagfootballers wordt al een volledig aanvalspatroon met verdedigers uitgevoerd. Elke geslaagde poging is reden om uitvoerig stil te staan bij het succes en dat zullen we horen ook!!! Wat is het leuk om te zien dat de deelnemers veel moeite moeten doen om zich een relatief nieuw spel eigen te maken . Naast plezier in behaald succes is nu ook nog de stimulans aanwezig om zelf serieus beter te worden in een nieuwe situatie.

Ondanks het feit dat de zon een snipperdag heeft genomen en de regen hier op beperkte schaal misbruik van maakt, gaan de atleten onverdroten verder met het programma. Als ik bij hen arriveer, werpen ze van verschillende afstanden met een kleine bal op een hangend doel. Als van dit spel een wedstrijd wordt gemaakt, moet het enthousiasme van de deelnemers getemperd worden om ieder gelijke kansen te garanderen. Dan nadert ook vandaag het einde van deze workshop en schakelt iedereen zich in bij het opruimen van de materialen.

In Agora wacht Eric Borrias met zijn verhaal over de 100-jarige……..

In de symboliek van de 100-jarige ligt het karakter en de visie van de afdeling Twente besloten:

Karlsson klimt uit het raam om de benauwende, obligate viering van zijn verjaardag te ontlopen. Hij wil geen versierde stoel, een bos bloemen en een toespraak door de burgemeester, hij kiest ervoor om zijn eigen weg te gaan, om zelf zijn route te kiezen zonder daarbij zich te laten leiden door wat de buitenwereld van hem verwacht. Hij denkt “out of the box” ! Dat is voor de buitenwereld onvoorspelbaar en daardoor bedreigend : het kabbelende, geruststellende en verdovende levensritme waarbij de elite zich goed voelt, wordt ruw onderbroken……

De afdeling Twente kiest ook niet voor de versierde stoel, de bos bloemen ( en misschien ook nog een speldje ) en een  toespraak van een bobo. Wij kiezen een andere weg, een weg waarbij niet eigen roem en eigen belang voorop staan maar boven aan de lijst het belang van het kind staat. Dat belang dienen we via ons vak!

Zoals via flashbacks in het verhaal het verleden van Karlsson duidelijk wordt, zo komen op donderdag door de gekozen workshops de succeservaringen uit het verleden van de Twentedagen weer boven water. Deze workshops zijn gekozen door de deelnemers aan  voorgaande Twentedagen via een enquête.

Karlsson gaat zijn eigen weg en loopt daarbij steeds voor de behoudende autoriteiten uit. Daardoor is hij ongrijpbaar en onvoorspelbaar.

De afdeling Twente kiest ook haar eigen weg, neemt geen genoegen met de relatieve rust van gewoon doen, doen zoals de buitenwereld graag ziet, maar kiest voor een actief vorm geven aan de verantwoordelijkheid voor de ontwikkeling van het kind. Dat laten we zien door de workshops van de vrijdag. Workshops die laten zien hoe we met de kennis van nu op weg gaan naar de toekomst : denken buiten de gebaande paden, “out of the box”. Bewust zijn van de pedagogische verantwoordelijkheid die je als docent hebt. Ieder kind heeft er recht op om op de meest adequate wijze behandeld, tegemoet getreden te worden. “Alles wat aandacht krijgt, groeit…..”

Karlsson verdwijnt uit het zicht van de autoriteiten en is daarmee ook niet meer bedreigend : we steken onze kop in het zand en gaan over tot de voorspelbare, behoudende orde van de dag.

Wij verdwijnen niet uit het zicht. We blijven actief en vechten voor de positie van ons unieke vak. Lichamelijke oefening, lichamelijke opvoeding, bewegingsonderwijs : we hebben het allemaal gedaan, mag geen plaats krijgen in de marge van het onderwijs maar dient een prominente plaats te krijgen. Ons vak is geen uurtje ontspanning voor de kinderen ( zodat de groepsleerkracht even rust heeft ) maar is het enige vak dat bijdraagt aan de fysieke, sociale en cognitieve ontwikkeling van het kind! Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt duidelijk dat kinderen die via ons vak worden gestimuleerd in hun fysieke, sociale en cognitieve ontwikkeling een hogere score laten zien op het gebied van vakken als rekenen, taal en lezen en sociaal gedrag.  Meer bewijs voor de unieke waarde van ons vak hoeft toch niet geleverd te worden??

In de workshop “Executive Funktionen” wordt een veelheid aan oefenvormen aangereikt die op diverse niveaus stimulerend bijdragen aan de vorming van het kind. Met deze vormen kan op elk niveau ieder kind adequaat gestimuleerd worden.

Wees als docent dus een Karlsson : kies bewust je eigen weg, wentel je niet in het gemak van het gebruikelijke en blijf daardoor een kritische geest die als een luis in de pels is van de bobo die kiest voor de weg van de minste weerstand en alles bij het oude wil laten.

 

Vrijdag, dag 2 van deze bijzondere Twentedagen.

07.00 uur aanwezig zijn lijkt vroeg maar het brengt ook rust in de tent als blijkt dat de zaken volgens plan verlopen en we voldoende tijd hebben om hier en daar nog wat plooien glad te strijken. Er moet nog een beamer aangesloten worden, een bank extra geplaatst worden en dat alles kan nu rustig klaar gemaakt worden voor de deelnemers weer bezit gaan nemen van de UT.

Het duurt niet lang of de kantine stroomt weer vol met deelnemers aan de jubileum-Twentedagen en te horen aan de gesprekken waarbij de ervaringen van de vorige dag en de verwachtingen van deze dag worden uitgesproken gaat het weer een vruchtbare voortzetting van deze tweedaagse worden.

De koffie met gebak waarop de “100 jaar” vermeld staat, smaakt goed en de grote groep staat al in de startblokken….  Dorethy krijgt nog net de kans om enige mededelingen te doen maar dan gaat de “meute” al op weg. De “gouden brigade” staat klaar om de diverse groepen naar de zalen te begeleiden en deze “gouden brigade” blijkt een gouden greep te zijn. De brigade functioneert tijdens deze Twentedagen voor het eerst en dat bevalt uitstekend. Iedere workshopleider krijgt 2 assistenten mee die hand- en spandiensten verlenen. Zij staan in de hal klaar met het groepsnummer duidelijk zichtbaar en zoals de voorgeprogrammeerde Japanners kritiekloos achter hun parapludrager over de Keukenhof lopen zo volgen de deelnemers ( die niet kritiekloos zijn, maar dat mag je van gymnastiekers verwachten ) hun gouden duo op weg naar de eerste workshop van deze dag.

Ik kom bij Arne Dornseifer die de enthousiaste leider is van de workshop “Executive Funktionen” terecht die in zijn inleiding ( in het Duits ) wijst op belangrijke eigenschappen bij het leren en m.n. in sportsituaties. Aan de orde komen concentratie op de taak, inhibitie ( afleidende prikkels kunnen negeren ), cognitieve flexibiliteit ( snel kunnen schakelen tussen verschillende situaties ). Het is even wennen aan een workshop die in het Duits wordt gegeven ( ook hier geldt dat we niet kiezen voor de weg van de minste weerstand maar voor gegarandeerde kwaliteit ) maar al gauw pakt men dit goed op. Geconcentreerd wordt er geluisterd en dan is het tijd voor de praktijk. In allerlei bewegingssituaties moet men zich tijdens het bewegen concentreren op andere taken/bewegingsopgaven. Diverse vormen waarbij steeds gereageerd moet worden ( onder druk van een wedstrijdvorm ) op wisselende situaties. Het is uiterst verleidelijk om te blijven maar in de volgende sporthal wachten de Burner Games waarbij op 3 veldjes verschillende spelletjes ( 1:1 ) worden gespeeld, gericht op behendigheid ( bijvoorbeeld in ligsteun de armen bij elkaar wegtrekken , schermen met schuimrubber “zwaarden” ). Niemand wil voor de ander onderdoen en terwijl iedereen veel plezier heeft worden de tweekampen toch  “op het scherpst van de snede” uitgevoerd. Inspannend maar wat een plezier tijdens de activiteiten!! Veel verschillende activiteiten die allemaal kort ( 2 minuten ) worden uitgevoerd en als de tijd om is : doordraaien naar de volgende.

Trefbal met een “stinkdier” (  = de speler van de tegenpartij die pas als laatste afgegooid mag worden ). Gooi je hem eerder af dan ben jij af! Zoals bij alle spelen wordt ook hier fanatiek gespeeld en wordt niemand gespaard. Wat een plezier!!!! Dit zouden schoolleiders die in hun versierde stoel blijven zitten en doen zoals we altijd al gedaan hebben eens moeten meemaken : hun kijk op het vak zou op slag veranderen en ook zij zouden pleitbezorgers van meer en goed bewegingsonderwijs worden.

Na de onvermijdelijke koffiepauze stap ik binnen bij de Sspuizz ontwerpfabriek. De deelnemers worden langs diverse stations geleid waarbij het materiaal niet gebruikt wordt waarvoor het in eerste instantie bedoeld lijkt ( bijvoorbeeld een toverkoord niet gebruiken om hoog te springen maar als een katapult om een plastic ring af te schieten op een staande valmat ).

Frank Beekers heeft gewerkt met autisten en heeft vormen ontwikkeld waarbij deze autisten actief bezig kunnen zijn en zelfs af en toe uitgedaagd worden om naar de grenzen van hun kunnen te zoeken. Gebruik een luchtpomp om m.b.v. een plastic buis ballen weg te schieten die geraakt moeten worden, reageer op weggeschoten zachte ballen of doekjes en probeer ze maar eens te vangen…..

Bij Dodgeball staan de deelnemers in een halve kring om Koen Anthoni en krijgen instructie over een trefbalspel 2:2 met 6-tallen. Bestook jouw tegenstander maar met een ( zachte ) bal zo veel als je kunt. Het plezier en het fanatisme waarmee wordt gespeeld werkt aanstekelijk en dat is te horen ook…….! Een simpel spel met de juiste materialen : plezier gegarandeerd! Maar het is vooral een reactiespel en dat vraagt continu on concentratie dus mag het plezier niet de plaats gaan innemen van de concentratie.

Het spel 2:2 wordt verder uitgebreid tot ( uiteindelijk ) 7:7 waarbij de start een sprint is vanaf de achterlijn naar de middenlijn waar 5 speelballen klaar liggen. Zo veel mogelijk ballen veroveren en terugspelen naar eigen helft waarna het afgooien kan beginnen. Hilarisch!

En dan voert mijn wandeling me naar de ( theoretische ) workshop Alles wat aandacht krijgt, groeit…..  Daar tref ik de deelnemers aan terwijl ze in groepen van 3 geconcentreerd van gedachten wisselen over een onderwerp dat in het eerdere deel van de workshop vorm heeft gekregen. Hoe ga je om met de huidige jongeren? Wat zijn de eigenschappen van deze jongeren? Heb oog voor de emotionele betekenis van de situatie waarin de leerling verkeert. Oordeel niet direct, zoek naar de achterliggende oorzaken van manifest gedrag. Gebruik jouw deskundigheid als onderwijsgevende : Wat is mijn motivatie voor mijn gedrag? Wat is de achterliggende motivatie voor de leerling en wat is dan voor mij de juiste wijze van reageren? Aandacht geven!!!!! Geen aandacht = niet gekend voelen. Dat werkt destructief!

Tijdens de lunchpauze blijkt weer eens dat hier een gedreven, hongerige groep collega’s 2 dagen intensief bezig is om zelf beter te worden. Men is niet alleen hongerig in fysieke zin ( 2 workshops volgen betekent energie steken in jezelf en in collega’s ) maar ook hongerig naar ervaringen van anderen. Er is geen ogenblik van stilte te ontdekken, de uitwisseling van ervaringen gaat continu door. Als hier een schoolleider bij zou zijn dan zou geen enkele collega volgend jaar nog moeite hebben om toestemming te krijgen om de Twentedagen mee te maken………..

Langs de starters bij Dodgeball die al een beetje aan het stoeien zijn met de ballen stap ik binnen bij Out of the box denken. Eric legt uit hoe hij zelf in elkaar steekt en tegen de wereld aankijkt : als iedereen linksaf gaat, ga ik rechtsaf. Durf fouten te maken en blijf niet hangen in de fout maar leer ervan! Na deze korte uitleg gaat de groep naar de andere kant van de zaal. Daar ligt afvalmateriaal waar Eric zelf weer spullen van heeft gemaakt waarmee leerlingen aan het werk gaan. Eric vertelt over de manier waarop hij nieuwe materialen ontwerpt uit spullen die hij tegenkomt, die op zijn weg komen. Niet te snel concluderen dat afval afval is, maar denk out of the box : wat zou ik hiermee kunnen doen? In een andere hoek van de zaal liggen schuimrubber “flessenkratten” : pak dat spul en doe er iets mee. Eric wil laten zien dat het mogelijk is om buiten het bekende stramien te denken en dat dit tot heel creatieve vondsten kan leiden.

Corine heeft mij bij mijn eerste bezoek aan Alles wat aandacht krijgt, groeit….  alle reden gegeven om terug te komen en als ik binnen kom, is zij bezig om het verschil te benoemen tussen de diverse generaties die na WO 2 opgegroeid zijn. De kinderen die nu op school zitten, vormen Generatie Z ( 2002 – 2015 ) : zonder zorgen, digital natives ( de digitale wereld bestond al toen zij geboren werden ), multitaskers ( met 3 beeldschermen tegelijk bezig zijn ).

De generatie 2016 – 2030 is de alpha : best geïnformeerd, best opgeleid, materialistisch maar tegelijk zijn spullen voor hun minder waard.

Voor onderwijs : wat moeten zij kunnen / weten in de wereld van morgen? Eigenlijk weten we niet hoe die wereld er uit gaat zien. Maar het proces van opvoeding naar die wereld heeft ook nog een pedagogische component…..

Rouwers, Douwers, Sjouwers en Schouwers : een viertal types dat we tegenkomen in onze lessen. Hebben die allemaal evenveel plaats ( en kans ) in onze lessen? Houd je de ruimte voor al deze kinderen in je les?

Egologica moet omgevormd worden tot ecologica ( Biesters ) d.w.z. het gaat niet alleen om mij als individu maar we moeten het met zijn allen rooien! De pedagogische opdracht is om weerstand te bieden : bewandel niet de bekende weg van de egologica maar stimuleer om de moeilijkere weg te kiezen en te leren van de situatie waarin je bent terechtgekomen.  Als docent : didactische vasthoudendheid naast pedagogische tolerantie ( geef het kind de kans om te leren).

Na deze boeiende inleiding gaan de deelnemers in 3-tallen aan de gang met een casus uit hun eigen praktijk. Tot mijn spijt moet ik nu weer op weg naar mijn laatste bestemming : ik heb mijzelf opgedragen om het slot van de workshop van Arne ( executive Funktionen ) mee te maken.

Bij Arne staan de collega’s in 2 kringen : speel de bal naar elkaar maar ieder mag de bal maar 1 keer raken. Wat volgt is een vaste volgorde waarin de bal wordt rondgespeeld. Volgende opdracht : er komt een 2e bal bij ( andere kleur ) die in omgekeerde volgorde rondgespeeld moet worden : stap uit het vaste patroon!  Volgende complicatie : een derde bal wordt met de klok rond doorgegeven. Nog complexer : neem na het spelen van de bal de plaats in van degene die de bal van jou ontvangt. Natuurlijk worden er met het gecompliceerder worden van de  opdracht fouten gemaakt en dat geeft alle reden tot vrolijkheid naast de ernst waarmee gewerkt wordt.

Andere opdracht : basketbal dribbelen en tegelijk een andere opdracht uitvoeren ( bijv. de bal bij de ander wegtikken, bij de ander tussen de benen door stuiten ).

In 2-tallen staat men achter elkaar, de voorste zegt “voor”, “achter”, ”rechts”, “links” en de ander gaat op die plaats bij de voorste staan. In plaats van “voor”, “achter” enz. gebruiken we 4 plaatsnamen. Nog een niveau verder : de voorste blijft niet stil staan maar draait steeds op de plaats een kwart of een halve slag. Als je maar even de concentratie verliest, ben je weg…..

Een heerlijke workshop!!!

Voor belangstellenden : Literatuur : Karin Eckenbach, Games for brains, Spielerische Lernfördrung durch Bewegung. Uitg. Klett, Kallmeyer.

Na de laatste workshops gaan de deelnemers op weg naar Agora waar Viggo Waas klaar staat om deze exclusieve Twentedagen af te sluiten.

Zijn verhaal is een levendige one-man-show waarin belevenissen uit zijn eigen jeugd een plaats hebben zoals zijn onvoorwaardelijke liefde voor Ajax en zijn held Johan Cruijff, de camping in de Perigord en de Speedo zwembroek, de historische wedstrijd van het Nederlands Elftal tegen West-Duitsland in 1974, zijn eigen belevenissen als docent lichamelijke oefening, lichamelijke opvoeding, bewegingsonderwijs ( “ik heb het allemaal gedaan” ), zijn proefwedstrijd bij en lidmaatschap van Ajax en de rol van zijn vader daarin en zijn vlucht vanuit de Kuip voor 10, 50, 200, 500, 1000, 20.000 opgefokte Feijenoordfans die uiteindelijk resulteerde in een plek op de achterbank van een voorbijrijdende auto naast Annemarie Hop en Annemarie Oonk die hem toen direct vroegen om deze historische Twentedagen af te sluiten……..

En boven dit hele verhaal zweeft zijn uitgesproken liefde voor het vak en de bevestiging van de noodzaak dat ieder kind tijdens zijn/haar schoolloopbaan voldoende lessen lichamelijke oefening, lichamelijke opvoeding, bewegingsonderwijs ( “ik heb het allemaal gedaan” ) krijgt aangeboden. Een waardig pleitbezorger voor ons vak!!!

Daarna terug van het theater van het Vrijhof naar de kantine van het sportgebouw waar tijdens geanimeerde gesprekken nog lang wordt nagenoten van het oer-Nederlandse “hapje en een drankje”. En laat dat maar aan de gymnastiekers over…………



 

Aankomende afdelingsactiviteiten
02
apr
Twentedagen 2020
Agendapunt bekijken
Terug naar boven
Een ogenblik geduld alstublieft...